ข้อ ๒๔ การเสนอความเห็น ร่างคำฟ้อง และคำให้การ
           เมื่อพนักงานอัยการเจ้าของสำนวนพิจารณาหลักฐานและข้อเท็จจริงทั้งปวงแล้ว ให้ทำความเห็นเสนอ ผู้บังคับบัญชาตามลำดับชั้นถึงผู้พิจารณาสั่งคดี ในกรณีมีความเห็นควรรับว่าต่างหรือแก้ต่าง ให้ร่างคำฟ้อง หรือร่างคำให้การ และประมาณการค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีไปด้วย
           ความเห็นของพนักงานอัยการเจ้าของสำนวนจะต้องอ้างพยานหลักฐานข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ที่เกี่ยวข้องให้ละเอียดเพียงพอที่ผู้พิจารณาสั่งคดีจะมีความเห็นและคำสั่งได้
           ในกรณีที่พนักงานอัยการเจ้าของสำนวนมีความเห็นไม่ควรรับว่าต่างหรือแก้ต่าง หากผู้พิจารณาสั่งคดี มีคำสั่งให้รับว่าต่างหรือแก้ต่าง ให้พนักงานอัยการเจ้าของสำนวนเป็นผู้ร่างคำฟ้องหรือคำให้การเสนอโดยเร็ว
หมายเหตุ ความเดิมบัญญัติอยู่ในข้อ ๒๐ ของระเบียบว่าด้วยการการดำเนินคดีแพ่ง พ.ศ. ๒๕๔๗

ข้อ ๒๕ การสั่งคดี
           ให้พนักงานอัยการดังต่อไปนี้เป็นผู้พิจารณาสั่งคดี
           (๑) อธิบดีอัยการเป็นผู้พิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่างและตรวจร่างคำฟ้องหรือคำให้การคดีที่มีทุนทรัพย์ เกินกว่ายี่สิบล้านบาทขึ้นไป
           (๒) รองอธิบดีอัยการเป็นผู้พิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่างและตรวจร่างคำฟ้องหรือคำให้การคดีที่มี ทุนทรัพย์เกินกว่าสิบล้านบาทขึ้นไปแต่ไม่เกินยี่สิบล้านบาท แล้วเสนออธิบดีอัยการเพื่อทราบ
           (๓) อัยการพิเศษฝ่ายและอัยการพิเศษฝ่ายคดีแพ่งภาคเป็นผู้พิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่างและ ตรวจร่างคำฟ้องหรือคำให้การคดีที่มีทุนทรัพย์ไม่เกินสิบล้านบาท แล้วเสนอรองอธิบดีอัยการเพื่อทราบ
           (๔) อัยการจังหวัดเป็นผู้พิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่าง ตรวจร่างคำฟ้องหรือคำให้การคดีที่มีทุนทรัพย์ ไม่เกินห้าล้านบาท แล้วเสนออัยการพิเศษฝ่ายคดีแพ่งภาคเพื่อทราบ เว้นแต่คดีที่ต้องดำเนินการในศาลเยาวชนและ ครอบครัว
           (๕) อัยการชั้น ๖ เป็นผู้พิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่างและทำคำฟ้องหรือคำให้การคดีที่มีทุนทรัพย์ ไม่เกินเจ็ดล้านบาท แล้วเสนออัยการพิเศษฝ่าย หรืออัยการพิเศษฝ่ายคดีแพ่งภาค แล้วแต่กรณี เพื่อทราบ
           (๖) อัยการชั้น ๕ เป็นผู้พิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่างและทำคำฟ้องหรือคำให้การคดีที่มีทุนทรัพย์ ไม่เกินห้าล้านบาท แล้วเสนออัยการพิเศษฝ่าย อัยการพิเศษฝ่ายคดีแพ่งภาค หรืออัยการจังหวัด แล้วแต่กรณี เพื่อทราบ
          (๗) อัยการชั้น ๔ เป็นผู้พิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่างและทำคำฟ้องหรือคำให้การคดีที่มีทุนทรัพย์ ไม่เกินสองล้านบาท แล้วเสนออัยการพิเศษฝ่าย อัยการพิเศษฝ่ายคดีแพ่งภาค หรืออัยการจังหวัด แล้วแต่กรณี เพื่อทราบ
          (๘) อัยการชั้น ๓ เป็นผู้พิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่างและทำคำฟ้องหรือคำให้การคดีที่มีทุนทรัพย์ ไม่เกินหนึ่งล้านบาท แล้วเสนออัยการพิเศษฝ่าย อัยการพิเศษฝ่ายคดีแพ่งภาค หรืออัยการจังหวัด แล้วแต่กรณี เพื่อทราบ
          ในกรณีคดีไม่มีทุนทรัพย์ ให้อัยการตั้งแต่ชั้น ๔ ขึ้นไปพิจารณาสั่งรับว่าต่างหรือแก้ต่างได้ แล้วเสนอ ผู้บังคับบัญชาเพื่อทราบ
          การสั่งคดีของอัยการอาวุโส ให้เป็นไปตามระเบียบว่าด้วยการนั้น
          การเสนอผู้บังคับบัญชาเพื่อทราบตามระเบียบข้อนี้ให้ปฏิบัติตามความในข้อ ๓๔
          สำนวนคดีแก้ต่างที่ต้องดำเนินการว่าต่างฟ้องแย้งไปในคราวเดียวกัน ให้การสั่งคดีทั้งสองเรื่องดังกล่าว เป็นของผู้พิจารณาสั่งคดีในเรื่องที่มีจำนวนทุนทรัพย์สูงกว่า
สำนวนคดีที่อัยการสูงสุดแต่งตั้งคณะทำงานเฉพาะเรื่อง ให้หัวหน้าคณะทำงานเป็นผู้พิจารณาสั่ง แล้วเสนออัยการสูงสุดเพื่อทราบ เว้นแต่อัยการสูงสุดจะสั่งเป็นอย่างอื่น
หมายเหตุ ความเดิมบัญญัติอยู่ในข้อ ๒๑ ของระเบียบว่าด้วยการการดำเนินคดีแพ่ง พ.ศ. ๒๕๔๗ โดยแก้ไขเพิ่มเติมใหม่

ข้อ ๒๖ การสั่งบางประการของอธิบดีอัยการ
           ให้อธิบดีอัยการเป็นผู้พิจารณาสั่งในกรณี ดังนี้
           (๑) การไม่รับดำเนินคดี
           (๒) การส่งเรื่องคืนตัวความ
           (๓) การแจ้งฐานะคดี ตามข้อ ๒๙
           (๔) การสั่งยุติการดำเนินคดี
           (๕) การถอนฟ้อง
           (๖) การสั่งให้ส่งหรือโอนสำนวนไปพิจารณาดำเนินการที่สำนักงานอัยการอื่น
หมายเหตุ ความเดิมบัญญัติอยู่ในข้อ ๒๒ ของระเบียบว่าด้วยการการดำเนินคดีแพ่ง พ.ศ. ๒๕๔๗ โดยแก้ไขเพิ่มเติมใหม่