สัญญาจ้างก่อสร้างเรือตรวจการณ์ขึ้นระหว่างกองทัพเรือกับเอกชน ผู้รับจ้าง มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้เรือดังกล่าวในการป้องกันประเทศและการอื่นๆ ตามอํานาจหน้าที่ ของกองทัพเรือ อันเป็นการจัดทําบริการสาธารณะ เรือตรวจการณ์ปืนจึงเป็นเครื่องมือที่สําคัญของกองทัพเรือในการดําเนินการบริการสาธารณะตามอํานาจหน้าที่ให้บรรลุผล สัญญาจ้างดังกล่าว จึงเป็นสัญญาทางปกครอง (คําสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ ๖๙๒/๒๕๕๖)

กรณีที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ในสังกัดของมหาวิทยาลัยบูรพา (ผู้ฟ้องคดี) กับผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ได้ว่าจ้างมาตกลงร่วมกันออกแบบและเขียนแบบอาคารคณะศึกษาศาสตร์ให้แก่ผู้ฟ้องคดีโดยผู้ฟ้องคดีตกลงจะให้ค่าตอบแทนเป็นสินจ้างเพื่อการออกแบบและเขียนแบบอาคารอันเป็นผลสำเร็จแห่งงานที่ทำ เข้าลักษณะการเป็นสัญญาจ้างทำของ ซึ่งแม้จะมิได้มีการทำสัญญากันเป็นหนังสือ แต่ก็มิได้มีผลทำให้สัญญาดังกล่าวเป็นโมฆะเพราะไม่ถูกต้องตามแบบที่กฎหมายกำหนดไว้แต่อย่างใด และเมื่ออาคารคณะศึกษาศาสตร์เป็นสิ่งสาธารณูปโภค และการออกแบบและเขียนแบบอาคาร ถือได้ว่าเป็นขั้นตอนหนึ่งของการก่อสร้างอาคารดังกล่าว ดังนั้นสัญญาจ้างออกแบบและเขียนแบบอาคารคณะศึกษาศาสตร์ระหว่างผู้ฟ้องคดีกับผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามจึงเป็นสัญญาจัดให้มีสิ่งสาธารณูปโภค อันเป็นสัญญาทางปกครอง (คำสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ คผ.๘๕/๒๕๖๐)

สัญญาจ้างจัดพิมพ์วารสารบ้านใหม่และหนังสือคู่มือนักเรียน ครูและผู้ปกครอง ปีการศึกษา ๒๕๕๖ ระหว่างบริษัท ท. (ผู้ฟ้องคดี) กับโรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย(ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒) เป็นสัญญาที่มีคู่สัญญาฝ่ายหนึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครองหรือเป็นบุคคลซึ่งกระทำการแทนรัฐ และมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อจัดให้มีเครื่องมือหรืออุปกรณ์ในการจัดการเรียนการสอนนักเรียนของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ อันเป็นส่วนหนึ่งในการจัดทำ บริการสาธารณะด้านการศึกษาตามอำนาจหน้าที่และเป็นภารกิจของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (ผู้ถูกฟ้องคดี) และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ สัญญาจ้างจัดพิมพ์วารสารและหนังสือดังกล่าว จึงมีลักษณะเป็นสัญญาที่จัดหาหรือจัดให้มีวัสดุอุปกรณ์เพื่อใช้ในการจัดทำบริการสาธารณะให้บรรลุผล อันเป็นสัญญาทางปกครอง (คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.๑๒๒๑/๒๕๖๐)

สัญญาที่กรมสรรพากร (ผู้ร้อง) จ้างเอกชนผู้คัดค้านให้ทำการถ่ายภาพและบันทึกข้อมูลแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาปีภาษี ๒๕๔๘ และภาษีเงินได้นิติบุคคลรอบระยะเวลาบัญชีปีภาษี ๒๕๔๘ ของสำนักงานสรรพากรภาค ๑ ถึงภาค ๑๒ และสำนักบริหารภาษีธุรกิจขนาดใหญ่ มีคู่สัญญาฝ่ายหนึ่ง คือ ผู้ร้องเป็นหน่วยงานทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ และสัญญาดังกล่าวมีวัตถุประสงค์แห่งสัญญาเป็นการจ้างผู้คัดค้านทำการงานอันเป็นกิจการทางปกครองที่อยู่ในอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายของผู้ร้องและผู้ร้องจะจ่ายเงินค่าจ้างให้แก่ผู้คัดค้านเป็นการตอบแทนตามเนื้องานที่สำเร็จในแต่ละงวดงานสัญญาระหว่างผู้ร้องกับผู้คัดค้าน จึงเป็นสัญญาที่เป็นเครื่องมือหรือวิธีการที่จะทำให้การดำเนินกิจการทางปกครองของผู้ร้องบรรลุผล ซึ่งมีลักษณะเป็นสัญญาทางปกครองโดยสภาพ (คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.๓๐๗/๒๕๖๑)

เมื่อบันทึกข้อตกลง เรื่อง การปฏิบัติงานของผู้ให้บริการตลาดกลางอิเล็กทรอนิกส์ ระหว่างผู้ฟ้องคดีกับกรมบัญชีกลาง (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑) ลงวันที่ ๙ สิงหาคม ๒๕๔๙ และฉบับลงวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๕๓ มีคู่สัญญาฝ่ายหนึ่ง คือ ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ในฐานะเลขานุการของคณะกรรมการว่าด้วยการพัสดุด้วยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒) ซึ่งเป็นส่วนราชการมีฐานะเทียบเท่ากรม สังกัดกระทรวงการคลัง ตามมาตรา ๑๑ (๔) แห่งพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. ๒๕๔๕ ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ จึงเป็นหน่วยงานทางปกครอง และโดยที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ มีอำนาจหน้าที่ตามข้อ ๒ ของกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมบัญชีกลาง กระทรวงการคลัง พ.ศ. ๒๕๕๑ โดยมีภารกิจเกี่ยวกับการควบคุมดูแลการใช้จ่ายเงินของแผ่นดินและของหน่วยงานภาครัฐให้เป็นไปโดย ถูกต้อง มีวินัย คุ้มค่า โปร่งใส และสามารถตรวจสอบได้ โดยการวางกรอบหลักเกณฑ์กลางให้หน่วยงานภาครัฐถือปฏิบัติ การให้บริการคำแนะนำปรึกษาด้านการเงิน การคลัง การบัญชี การตรวจสอบภายใน และการพัสดุภาครัฐ การดำเนินการเกี่ยวกับการบริหารเงินคงคลัง รวมทั้งมีอำนาจปฏิบัติการอื่นใด ตามที่กฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของกรมหรือตามที่กระทรวงหรือคณะรัฐมนตรีมอบหมาย ประกอบกับอธิบดีกรมบัญชีกลางมีฐานะเป็นเลขานุการของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ตามข้อ ๖ ของระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการพัสดุด้วยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ พ.ศ. ๒๕๔๙ ดังนั้น เมื่อบันทึกข้อตกลงพิพาทมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ผู้ฟ้องคดีเข้าเป็นผู้ให้บริการตลาดกลางอิเล็กทรอนิกส์ เพื่อให้การจัดหาพัสดุของหน่วยงานของรัฐเป็นไปอย่างประสิทธิภาพ โปร่งใส และมีการแข่งขันอย่างเป็นธรรม บันทึกข้อตกลงดังกล่าวจึงถือเป็นเครื่องมือสำคัญในการจัดทำ บริการสาธารณะของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ อันมีลักษณะเป็นสัญญาที่ให้จัดทำบริการสาธารณะ สัญญาพิพาทจึงเป็นสัญญาทางปกครอง (คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.๒๓๕/๒๕๖๒)   

การที่ผู้ซึ่งได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมที่ดินให้ประกอบกิจการขุดดินลูกรังในที่ดินของรัฐซึ่งอยู่ในเขตขององค์การบริหารส่วนจังหวัดตามมาตรา ๙ แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน ได้ชําระค่าตอบแทนรายปีตามนัยมาตรา ๙ ทวิ แห่งประมวลกฎหมายดังกล่าวในปีแรกให้แก่ องค์การบริหารส่วนจังหวัดตามวิธีการและอัตราที่กําหนดไว้ในข้อบัญญัติจังหวัดแล้วนั้น ถือได้ว่า ผู้ได้รับอนุญาตดังกล่าวได้ตกลงกับองค์การบริหารส่วนจังหวัดในการที่จะประกอบกิจการเพื่อแสวงหาประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ อันเข้าลักษณะเป็นสัญญาทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ แล้ว เมื่อมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับการชําระค่าตอบแทนรายปี ที่ผู้ได้รับอนุญาตฯ ค้างชําระต่อองค์การบริหารส่วนจังหวัด จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสัญญาทางปกครองตามมาตรา วรรคหนึ่ง (๔) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ
(คําสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ ๕๘๔/๒๕๕๘)

กรณีผู้ถูกฟ้องคดี ยื่นคำขอรับใบอนุญาตเพื่อประกอบกิจการน้ำบาดาลต่อกมทรัพยากรน้ำบาดาล (ผู้ฟ้องคดี) ถือเป็นการยื่นคำเสนอต่อผู้ฟ้องคดีซึ่งเป็นผู้มีอำนาจพิจารณาอนุญาต เมื่อต่อมาผู้ฟ้องคดี ได้อนุญาตให้ผู้ถูกฟ้องคดีประกอบกิจการน้ำบาดาลได้ตามคำขอ อันถือเป็นการทำคำสนองรับคำเสนอของผู้ถูกฟ้องคดี จึงเกิดเป็นสัญญาขึ้น และโดยที่น้ำบาดาลเป็นทรัพยากรธรรมชาติ การนำน้ำจากบ่อน้ำบาดาลขึ้นมาใช้ประโยชน์จึงถือเป็นการแสวงหาประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ สัญญาที่เกิดขึ้นดังกล่าวจึงมีลักษณะเป็นสัญญาแสวงประโยชน์จากทรัพยากร ธรรมชาติ อันเป็นสัญญาทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ (คำสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ ๖๑๓/๒๕๖๐) 

การที่ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นคําเสนอตามแบบใบยื่นข้อเสนอการประมูลจ้าง ด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ โดยตกลงยินยอมปฏิบัติตามข้อกําหนดและเงื่อนไขต่างๆ ตามเอกสาร การประมูลที่แนบท้ายประกาศประมูลงานจ้างขององค์การบริหารส่วนตําบลมะขามสูง และองค์การ บริหารส่วนตําบลมะขามสูงได้ตกลงยินยอมให้ผู้ฟ้องคดีเข้าร่วมการประมูลงานดังกล่าวได้ นั้น ย่อมถือได้ว่าเกิดเป็นสัญญาในลักษณะที่เรียกว่า สัญญาจะเข้าร่วมประมูลงานจ้างด้วยวิธีการ ทางอิเล็กทรอนิกส์ โดยที่สัญญาดังกล่าวมีคู่สัญญาฝ่ายผู้ถูกฟ้องคดีเป็นราชการส่วนท้องถิ่นซึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครอง และเป็นสัญญาที่ผู้ฟ้องคดีตกลงที่จะเข้าประกวดราคาในงานจ้างก่อสร้างถนน ซึ่งเป็นสิ่งสาธารณูปโภคกับผู้ถูกฟ้องคดี จึงมีลักษณะเป็นสัญญาทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ (คําสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ ๙๕/๒๕๕๒)

กรณีที่เทศบาลนครนครราชสีมาจัดให้มีการสอบราคาจ้างก่อสร้างถนน คสล. พร้อมรางระบายน้ํา แต่เอกชนผู้เสนอราคาซึ่งชนะการสอบราคาไม่เข้าทําสัญญาจ้างกับ เทศบาลฯ ตามที่กําหนดไว้ในเอกสารสอบราคาจ้างแนบท้ายประกาศสอบราคาฯ เป็นเหตุให้ เทศบาลฯ ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากผู้เสนอราคาดังกล่าว นั้น เนื่องจากประกาศสอบราคาจ้าง เป็นการเชื้อเชิญให้ทําคําเสนอ และโดยที่เอกสารสอบราคาแนบท้ายประกาศสอบราคาในกรณีนี้ ได้กําหนดให้ผู้เสนอราคาต้องยื่นเสนอราคาโดยใช้แบบใบเสนอราคาตามที่ทางเทศบาลฯ จัดให้ไว้ เท่านั้น โดยในใบเสนอราคาดังกล่าวมีข้อความระบุว่าผู้เสนอราคายอมรับว่าเทศบาลฯ ไม่มี ความผูกพันที่จะรับคําเสนอของผู้เสนอราคาหรือใบเสนอราคาใดๆ รวมทั้งไม่ต้องรับผิดชอบ ค่าใช้จ่ายใดๆ อันอาจเกิดขึ้นในการที่ผู้เสนอราคาได้เข้าเสนอราคาดังนั้น เมื่อปรากฏว่าผู้เสนอราคา ได้เสนอราคาตามใบเสนอราคาดังกล่าว จึงเป็นการทําคําเสนอต่อเทศบาลฯ โดยเทศบาลฯ อยู่ในฐานะที่เหนือกว่าผู้เสนอราคา และการที่เทศบาลฯ ได้มีหนังสือแจ้งให้ผู้เสนอราคาซึ่งชนะ การสอบราคาไปทําสัญญาจ้างภายในเวลาที่กําหนดไว้ในเอกสารสอบราคานั้น เป็นคําสนอง อันก่อให้เกิดสัญญาอย่างหนึ่งซึ่งไม่ใช่สัญญาจ้างก่อสร้างถนนตามประกาศสอบราคา โดยถือได้ว่า สัญญาที่เกิดขึ้นก่อนสัญญาจ้างดังกล่าว เป็นสัญญาที่มีข้อกําหนดในสัญญาซึ่งมีลักษณะพิเศษที่แสดงถึงเอกสิทธิ์ของรัฐ เพื่อให้การใช้อํานาจทางปกครองหรือการดําเนินกิจการทางปกครอง อันได้แก่การบริการสาธารณะบรรลุผล จึงเข้าลักษณะเป็นสัญญาทางปกครอง กรณีข้างต้นจึงเป็น ข้อพิพาทเกี่ยวกับสัญญาทางปกครองที่อยู่ในอํานาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครองตามมาตรา ๔ วรรคหนึ่ง (๔) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ (คําสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ ๖๖๐/๒๕๕๕)

ในคดีพิพาทเกี่ยวกับ การที่ผู้ชนะการประกวดราคาตามประกาศประกวดราคาจ้างเหมาก่อสร้างกลุ่มอาคารสังคมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ไม่ยอมเข้าทําสัญญาจ้างกับมหาวิทยาลัย เป็นเหตุให้มหาวิทยาลัยริบหลักประกันซองและเรียกให้ผู้ชนะการประกวดราคา ชําระดอกเบี้ยตามเงื่อนไขการประกวดราคา แต่ผู้ชนะการประกวดราคาเห็นว่า เป็นการริบหลักประกันซองโดยไม่ชอบด้วยระเบียบสํานักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการพัสดุ พ.ศ. ๒๕๓๕ และ ไม่ชอบด้วยเงื่อนไขการประกวดราคา จึงฟ้องขอให้เพิกถอนคําสั่งริบหลักประกันและให้มหาวิทยาลัยฯ คืนหลักประกันดังกล่าวแก่ผู้ชนะการประกวดราคานั้น ประกาศประกวดราคาจ้างเหมาก่อสร้างเป็นคําเชื้อเชิญให้ทําคําเสนอ และการที่หน่วยงานทางปกครองผู้ประกาศประกวดราคำสั่งรับคําเสนอรับจ้างของผู้เสนอราคาเป็นคําสนอง ซึ่งถือว่าคําสนองดังกล่าวเป็นคําสั่งทางปกครองตามข้อ ๑ (๑) ของกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๓) ออกตามความในพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการ ทางปกครอง พ.ศ. ๒๕๓๙ และมีผลก่อให้เกิดนิติสัมพันธ์เป็นสัญญานับแต่คําบอกกล่าวสนองไปถึงผู้เสนอ ตามมาตรา ๓๖๑ วรรคหนึ่ง ประกอบกับมาตรา ๓๖๖ วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายแพ่ง และพาณิชย์ เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าตามประกาศประกวดราคา (คําเชื้อเชิญให้ทําคําเสนอ) และ แบบใบเสนอราคา มีเงื่อนไข กําหนดว่าหากผู้ชนะการประกวดราคาไม่ทําสัญญากับมหาวิทยาลัยฯ ผู้ชนะการประกวดราคายอมให้มหาวิทยาลัยฯ ริบหลักประกันซองหรือเรียกร้องจากผู้ออกหนังสือ ค้ำประกัน รวมทั้งยินดีชดใช้ค่าเสียหายต่างๆ ซึ่งผู้ชนะการประกวดราคาได้ยื่นใบเสนอราคา (คําเสนอ) ตามแบบดังกล่าวต่อมหาวิทยาลัยฯ โดยยอมรับตามเงื่อนไขข้างต้น และมหาวิทยาลัยฯ ได้มีคําสนองเป็นหนังสือแจ้งว่า มหาวิทยาลัยฯ เห็นควรจ้างผู้ชนะการประกวดราคาเป็นผู้ก่อสร้าง ตามโครงการในประกาศประกวดราคา ข้อพิพาทในคดีนี้จึงมิใช่ข้อพิพาทว่าการประกวดราคา ไม่ชอบด้วยระเบียบสํานักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการพัสดุ พ.ศ. ๒๕๓๔ หรือ คําสั่งรับคําเสนอรับจ้างไม่ชอบตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๑) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ แต่เป็นข้อพิพาท เกี่ยวกับข้อตกลงตามประกาศประกวดราคาซึ่งได้มีคําเสนอของผู้เสนอราคาและคําสนอง ของหน่วยงานทางปกครองผู้จัดประกวดราคาอันจะก่อให้เกิดสัญญาก่อสร้างกลุ่มอาคารทางสังคมศาสตร์ที่เป็นสัญญาทางปกครองต่อไปแล้ว ข้อตกลงดังกล่าวจึงถือเป็นสัญญาทางปกครอง ตามบทนิยามของมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ จึงเป็นคดีที่อยู่ในอํานาจ พิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๔) แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว (คําสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ ๓๕๒/๒๕๕๘)

สัญญาพนักงานมหาวิทยาลัยไปปฏิบัติงานตามโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์ ณ ต่างประเทศ กรณีที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (ผู้ถูกฟ้องคดี) ฟ้องแย้งขอให้ ผู้ฟ้องคดี ซึ่งเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตำแหน่งอาจารย์ คืนเงินค่าจ้างที่ได้รับไประหว่างลาไปปฏิบัติงานตามโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์ ณ มหาวิทยาลัยฮันกุ๊กภาษาและกิจการต่างประเทศ สาธารณรัฐเกาหลี ตามสัญญาพนักงานมหาวิทยาลัยไปปฏิบัติงาน ตามโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์ ณ ต่างประเทศ ลงวันที่ ๒๕ มกราคม ๒๕๕๓ ที่ผู้ฟ้องคดี ทำไว้กับผู้ถูกฟ้องคดีนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่า ผู้ฟ้องคดีเป็นผู้ขาดคุณสมบัติในการไปปฏิบัติงานตามโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์ ณ ต่างประเทศ ตามข้อ ๖.๒ ของระเบียบทบวงมหาวิทยาลัย ว่าด้วยการให้ข้าราชการไปปฏิบัติงานตามโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์ ณ ต่างประเทศ พ.ศ. ๒๕๒๗ เพราะปฏิบัติราชการในมหาวิทยาลัยต้นสังกัดนับถึงวันเริ่มไปปฏิบัติงานตามโครงการน้อยกว่า ๑ ปี อันเป็นกรณีไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนด อำนาจพิจารณาอนุมัติให้ผู้ฟ้องคดีไปปฏิบัติงานตามโครงการดังกล่าว จึงต้องเป็นไปตามข้อ ๖ ของประกาศมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เรื่อง หลักเกณฑ์การพัฒนาพนักงานมหาวิทยาลัย ลงวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๕๕๒ กล่าวคือ คณะกรรมการบริหารงานบุคคล พนักงานมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (ค.บ.ม.) เป็นผู้มีอานาจพิจารณาอนุมัติ ดังนั้น สัญญาพนักงานมหาวิทยาลัยไปปฏิบัติงานตามโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์ ณ ต่างประเทศ ลงวันที่ ๒๕ มกราคม ๒๕๕๓ ซึ่งทำโดยผู้ฟ้องคดีกับผู้ถูกฟ้องคดีโดยอธิการบดีมหาวิทยาลัยจึงยังไม่สมบูรณ์ เพราะผู้รับสัญญาไม่มีอานาจตามประกาศดังกล่าว แต่เมื่อต่อมาผู้ฟ้องคดี ได้มีหนังสือลงวันที่ ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓ ถึงคณบดีคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์เพื่อขออนุมัติลาไปปฏิบัติงานตามโครงการดังกล่าวโดยไม่ได้รับค่าจ้างระหว่างลา อันมีลักษณะเป็นคำเสนอ และผู้ถูกฟ้องคดีโดย ค.บ.ม. ได้มีมติอนุมัติให้ผู้ฟ้องคดีไปปฏิบัติงานตามโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์พิพาทโดยไม่ได้รับเงินเดือนระหว่างลา จึงถือได้ว่าผู้ถูกฟ้องคดีได้แสดงเจตนาสนองรับคำเสนอของผู้ฟ้องคดีแล้ว และเมื่อมติดังกล่าวออกโดย ค.บ.ม. ผู้มีอำนาจพิจารณาอนุมัติกรณีของผู้ฟ้องคดี จึงมีผลทำให้สัญญาที่พิพาทมีผลสมบูรณ์และผูกพันคู่สัญญาให้ต้องปฏิบัติตาม ดังนั้น คำฟ้องแย้งอันเกิดจากการโต้แย้งสิทธิตามสัญญาในส่วนของค่าจ้างระหว่างลาไปปฏิบัติงานในโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์ ณ ต่างประเทศ ว่า ผู้ฟ้องคดี จะต้องคืนเงินค่าจ้างที่ผู้ฟ้องคดีได้รับระหว่างไปปฏิบัติงานในโครงการแลกเปลี่ยนอาจารย์ ณ ต่างประเทศ หรือไม่ จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสัญญาทางปกครองตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๔) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ (คำสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ คบ.๑๓๑/๒๕๕๙)

กรณีสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (ผู้ฟ้องคดี) ทำสัญญาการคืนเงินบำนาญกับผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ซึ่งได้รับอนุมัติให้ลาออกจากราชการในขณะที่มีการแต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัยอย่างร้ายแรง โดยมีข้อกำหนดในสัญญาว่า หากปรากฏในภายหลังว่าผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ รับเงินบำนาญไปโดยไม่มีสิทธิ ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ยินยอมคืนเงินที่ได้รับให้แก่ทางราชการ เมื่อต่อมาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต ๓ มีคำสั่งลงโทษไล่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ออกจากราชการ ฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ และได้มีหนังสือทวงถามให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ รวมทั้งผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ และผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๓ ในฐานะผู้ค้ำประกัน ส่งเงินบำนาญที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ได้รับไปโดยไม่มีสิทธิคืนให้แก่ผู้ฟ้องคดี แต่ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามไม่นำเงินมาชำระคืนตามสัญญา จึงเห็นได้ว่า เหตุแห่งการฟ้องคดีนี้สืบเนื่องมาจากการที่ผู้ฟ้องคดีซึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ ได้ทำสัญญาการคืนเงินบำนาญกับผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ในเรื่องมูลหนี้อันมีฐานที่มาจากสิทธิหน้าที่ในทางกฎหมายปกครองระหว่างฝ่ายปกครองกับเจ้าหน้าที่ของตน สัญญาการคืนเงินบำนาญดังกล่าวจึงเป็นสัญญาทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ (คำสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ ๘๗๐/๒๕๖๐)