Page 702 - หนังสืออัยการ_พิเศษ 87

462 อั​ยการ​นิเทศ​ฉบับ​พิเศษ
652 อััยการนิิเทศฉบัับัพิิเศษ

อัยการมีค�าสั่งไม่ฟ้องก่อนแล้วจึงปล่อยตัวผู้ต้องหาไป​หรือผู้ต้องหารับสารภาพและให้การเป็นประโยชน์ต่อการ

�
ึ
ั
�
ี
รวบรวมพยานหลักฐาน​ซ่งพนักงานสอบสวนจะต้องดาเนินการในทันท​หากรอให้พนักงานอัยการมีคาส่งให้
�
ิ
สอบสวนเพ่มเติมจะเกิดผลเสียหายแก่คดีเพราะพยานหลักฐานอาจถูกทาลายหรือถูกทาให้เสียหายได้​และหาก
�
ั
ั
ี
ิ
ิ
พนกงานอัยการเห็นว่าเป็นการสอบสวนท่ไม่ชอบก็สามารถส่งให้สอบสวนเพ่มเตมได้และถือเป็นการสอบสวน
�
ี
�
ท่ชอบ​การดาเนินการของพนักงานสอบสวนจึงไม่น่าจะเป็นการดาเนินการโดยมิชอบแต่ประการใด​ประกอบกับ
�
กรณีดังกล่าวก็คล้ายกับสภาพปัญหาท่สานักงานตารวจแห่งชาติประสบอยู่ในช้นการทาความเห็นแย้งเสนออัยการ
�
ั
ี
�
่
สูงสุดเพอชขาดตามประมวลกฎหมายวิธพิจารณาความอาญา​มาตรา​145​และพระราชบัญญตจัดต้งศาลแขวง​
ั
ื
ี
ี
้
ั
ิ
และวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง​พ.ศ.​2499​มาตรา​12​ซึ่งแต่เดิมก่อนท�าความเห็นแย้งส�าหรับส�านวน​
การสอบสวนท่พนักงานอัยการมีความเห็นส่งไม่ฟ้องผู้ต้องหาน้น​โดยสภาพของการทาความเห็นแย้ง​หากเห็น
ี
ั
ั
�
ว่ายังมีสิ่งใดเคลือบคลุมไม่ชัดเจน​ซึ่งหากได้มีการสอบสวนเพิ่มเติมแล้วจะเป็นประโยชน์ต่อรูปคดีในการด�าเนิน
ั
การฟ้องร้องคดีของพนักงานอัยการ​พนักงานสอบสวนก็จะส่งให้สอบสวนเพ่มเติมก่อนท�าความเห็นแย้ง​แล้ว​
ิ
ั
�
ส่งผลการสอบสวนเพ่มเติมประกอบความเห็นแย้งพร้อมสานวนการสอบสวนท้งหมดไปยังอัยการสูงสุดเพ่อ​
ิ
ื
ชี้ขาด​แต่ต่อมาในระยะหลัง​อัยการสูงสุดมีหนังสือแจ้งตอบมายังส�านักงานต�ารวจแห่งชาติว่า​หลังจากพนักงาน
อัยการมีคาส่งไม่ฟ้องผู้ต้องหาแล้ว​​ผู้บัญชาการตารวจแห่งชาติไม่มีอานาจส่งสอบสวนเพ่มเติมก่อนทาความเห็นแย้ง​​
�
�
�
�
ั
ิ
ั
เพราะไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายให้ท�าเช่นนั้นได้​โดยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา​มาตรา​140​ถึง
ี
�
มาตรา​142​ได้กาหนดอานาจหน้าท่ของพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบไว้​กล่าวคือ​เม่อเห็นว่าการสอบสวนเสร็จ
ื
�
ั
แล้วพนักงานสอบสวนจะต้องทาความเห็นและส่งสานวนไปยังพนักงานอัยการเพ่อส่งการต่อไปเท่าน้น​ดังนั้น
ื
�
ั
�
ส�านักงานต�ารวจแห่งชาติจึงขอหารือว่า
​ ​​ (1)​เมื่อพนักงานสอบสวนแห่งท้องที่ที่มีอ�านาจสอบสวนความผิดอาญาซึ่งได้เกิด​หรืออ้าง​หรือเชื่อว่า
ี
�
�
ได้เกิดภายในเขตอานาจของตน​หรือผู้ต้องหามีท่อยู่​หรือถูกจับภายในเขตอานาจของตนตามประมวลกฎหมาย
วิธีพิจารณาความอาญา​มาตรา​18​หรือพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ
อาญา​มาตรา​19​ได้สรุปส�านวนการสอบสวนโดยมีความเห็นควรสั่งฟ้องหรือควรสั่งไม่ฟ้องส่งพนักงานอัยการ
ไปแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา​มาตรา​142​ต่อมาเจ้าหน้าที่ต�ารวจได้จับหรือรับตัวผู้ต้องหา
ไว้ควบคุม​พนักงานสอบสวนจะด�าเนินการสอบสวนเพิ่มเติมในส่วนที่เป็นประโยชน์ต่อรูปคดี​โดยไม่ท�าให้คดี
ของพนักงานอัยการเสียหายได้หรือไม่​เพียงใด
�
​ ​​ (2)​กรณีพนักงานอัยการมีความเห็นส่งไม่ฟ้องผู้ต้องหาแล้วส่งสานวนการสอบสวนพร้อมคาส่งเสนอ​
ั
ั
�
ผู้บัญชาการต�ารวจแห่งชาติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา​มาตรา​145​หรือพระราชบัญญัติจัดตั้ง
�
ศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง​พ.ศ.​2499​มาตรา​12​ผู้บัญชาการตารวจแห่งชาติในฐานะ​
ี
�
ิ
ั
ผู้ตรวจสอบยังสามารถส่งให้พนักงานสอบสวนทาการสอบสวนเพ่มเติมตามแนวเดิมท่กรมอัยการเคยตอบ​
ข้อหารือไว้ว่า​มีอ�านาจสั่งให้พนักงานสอบสวนท�าการสอบสวนเพิ่มเติมและวัตถุประสงค์ของประมวลกฎหมาย
วิธีพิจารณาความอาญาก็เป็นเช่นนั้น​หรือไม่
​ ​​ คณะกรรมกำรกฤษฎีกำ (คณะที่ 11)​ได้พิจารณาปัญหาดังกล่าวโดยมีผู้แทนส�านักงานต�ารวจแห่งชาติ​
�
ผู้แทนกระทรวงมหาดไทย​(กรมการปกครอง)​ผู้แทนสานักงานศาลยุติธรรมและผู้แทนสานักงานอัยการสูงสุด​
�
เป็นผู้ชี้แจงรายละเอียดข้อเท็จจริงแล้ว​มีความเห็นดังนี้
​ ​​ ประเด็นที่ ๑​เมื่อพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบตามมาตรา​18​และมาตรา​19​แห่งประมวลกฎหมาย
ี
�
วิธีพิจารณาความอาญาเห็นว่า​การสอบสวนเสร็จแล้วและได้ส่งสานวนการสอบสวนท่ยังเรียกหรือจับตัวผู้ต้องหา