ตอน คณะกรรมการป้องกันและปราบปราม การทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย

บทความโดย ฮูกจิ๋ว

กฎหมายป้องกันการทรมานและบังคับสูญหายกำหนดให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่า “คณะกรรมการป้องกันและปราบปราม การทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย” (มาตรา 14) โดยที่คณะกรรมการดังกล่าวมีหน้าที่หลักตามกฎหมาย (มาตรา 19) คือ

• เสนอให้มีการปรับปรุงกฎหมาย กฎ ระเบียบ หรือมาตรการอื่นที่จำเป็นต่อการป้องกันและปราบปรามการทรมานและการทำให้บุคคลสูญหาย
• กำหนดนโยบาย แผนงาน และมาตรการเพื่อป้องกันและปราบปรามการทรมานและการทำให้บุคคลสูญหาย รวมถึงการฟื้นฟูและเยียวยาด้านร่างกายและจิตใจแก่ผู้เสียหาย
• กำหนดมาตรการป้องกันการกระทำความผิดซ้ำและการปกปิดการควบคุมตัวบุคคล รวมทั้งมาตรการคุ้มครองผู้แจ้งข้อมูลเกี่ยวกับการกระทำผิด
• ตรวจสอบข้อมูลและข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการทรมาน การทำให้บุคคลสูญหาย รวมทั้งรับและติดตามตรวจสอบข้อร้องเรียน
• พิจารณารายงานสถานการณ์เกี่ยวกับการทรมานและการทำให้บุคคลสูญหาย และเผยแพร่รายงานผลการดำเนินการประจำปี

แต่อย่างไรก็ดี ปัจจุบันได้มีพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 พ.ศ. 2566 ได้ขยายกำหนดระยะเวลาในการมีผลใช้บังคับบางมาตราออกไป ได้แก่

                    มาตรา 22  บันทึกภาพและเสียงการควบคุมตัว และการแจ้งหน่วยงานอื่น

                    มาตรา 23  รายละเอียดบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับผู้ถูกควบคุมตัว

                    มาตรา 24  การเปิดเผยข้อมูลของผู้ถูกควบคุมตัว

                    มาตรา 25  ข้อยกเว้น การเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้ถูกควบคุมตัว

โดยให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 เป็นต้นไป

และในระหว่างที่มาตรา 22 – 25 ยังไม่มีผลใช้บังคับ ให้คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย และหน่วยงานที่มีเจ้าหน้าที่ของรัฐผู้รับผิดชอบการควบคุมตัวตามมาตรา 22 และมาตรา 23 เร่งเตรียมการให้มีความพร้อมรองรับการปฏิบัติงานให้แล้วเสร็จก่อนกฎหมายใช้บังคับเต็มรูปแบบ เพื่อให้การป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหายมีมาตรการและกลไกที่เหมาะสมและเกิดประสิทธิภาพสูงสุดโดยเร็ว