Page 377 - หนังสืออัยการ_พิเศษ 87

520 อั​ยการ​นิเทศ​ฉบับ​พิเศษ อััยการนิเทศฉบัับัพิิเศษ 341
ิ

หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของที่น�าเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร​ข้อห้าม​หรือ

ึ
ึ
ี
ข้อจากัดเป็นความผิดตามมาตรา​27​ทวิ ​ซ่งเป็นความผิดท่เกิดข้นภายหลังนาของเข้ามาในราชอาณาจักรแล้ว​
�
�
(6)
อันเป็นความผิดคนละฐานกับความผิดตามมาตรา​27​ที่ไม่อาจจะริบทรัพย์สิน​ตามมาตรา​32​ได้​เพราะอาจไม่
ี
ี
ั
ใช้ทรัพย์สินท่พึงริบได้โดยเด็ดขาด​จึงอยู่ในบังคับแห่งหลักท่วไปว่าด้วยการริบทรัพย์ตามท่บัญญัติไว้ในประมวล
กฎหมายอาญามาตรา​33 ​ตามที่ศาลฎีกาได้เคยวินิจฉัยวางบรรทัดฐานไว้ (8)
(7)
ื
ึ
ี
ื
​ ​ ดังนั้น​ในกรณีเคร่องเล่อยโซ่ซ่งเป็นของผลิตในต่างประเทศ​และเป็นสินค้าท่มีการควบคุมการ​
น�าเข้าได้ถูกน�าเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่ถูกต้องตามมาตรา​27​แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​และ
ต่อมาได้มีการจับผู้ต้องหาพร้อมท้งยึดเคร่องเล่อยโซ่เป็นของกลางโดยไม่ได้ตัวผู้กระทาความผิดตามมาตรา​27​
�
ื
ื
ั
ื
ดังกล่าว​แม้พนักงานสอบสวนจะสอบสวนดาเนินคดีผู้ต้องหาฐานช่วยพาเอาไปเสีย​ซ้อหรือรับไว้โดยประการใด
�
ซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของที่น�าเข้ามาในราชจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร​ข้อห้าม​หรือข้อจ�ากัดตามมาตรา​27​ทวิ​โดย
ี
ไม่มีการดาเนินคดีในความผิดตามมาตรา​27​แก่ผู้ต้องหาหรือคนร้ายท่หลบหนี​และต่อมาพนักงานอัยการได้ม​ ี
�
ั
ั
ื
ิ
ื
ค�าส่งเด็ดขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาน้นในความผิด​ตามมาตรา​27​ทว​ก็ตาม​เคร่องเล่อยโซ่ของกลางยังคงเป็นส่งของอัน
ิ
จะพึงต้องริบตามความในมาตรา​24​ของพระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​ซึ่งพนักงานศุลกากร​พนักงานฝ่าย
ปกครอง​หรือต�ารวจมีอ�านาจยึดไว้ได้​และถ้าเจ้าของหรือผู้มีสิทธิไม่มายื่นค�าร้องเรียกเอาภายในก�าหนดสามสิบ
วันนับแต่วันยึด​เครื่องเลื่อยโซ่ดังกล่าวย่อมตกเป็นของแผ่นดินตามความในมาตรา​24​ของพระราชบัญญัตินี้
​ ​ อนึ่ง​บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์​มาตรา​1327​วรรคแรก ​ซึ่งเป็นบทบัญญัติ
(9)
ท่วไปในการกาหนดให้กรรมสิทธ์แห่งส่งใด​ๆ​ซ่งได้ใช้ในการกระทาผิด​หรือได้มาโดยการกระทาผิด​หรือ​
ึ
�
ิ
ิ
ั
�
�
เก่ยวกับการกระทาผิดโดยประการอ่นและได้ส่งไว้ในความรักษาของกรมในรัฐบาล​ตกเป็นของแผ่นดิน​นั้น​
ื
ี
�
ี
�
ื
ไม่นามาใช้บังคับกับเคร่องเล่อยโซ่ของกลางตามท่กรมศุลกากรหารือ​ทั้งนี้​เพราะเคร่องเล่อยโซ่ดังกล่าว​
ื
ื
ื
มีบทบัญญัติตามมาตรา​24​แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​บังคับใช้โดยเฉพาะอยู่แล้ว
(6)​ พระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​มาตรา​27​ทวิ​บัญญัติว่า ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
�
​​ ​ “ผู้ใดช่วยซ่อนเร้น​ช่วยจาหน่าย​ช่วยพาเอาไปเสีย​ซื้อ​รับจาน�า​หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของท่น่าเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเล่ยง​
ี
�
ี
ี
ึ
​​ อากร​ข้อห้าม​หรือข้อจากัด​มีความผิดต้องระวางโทษปรับเป็นเงินส่เท่าราคาของซ่งได้ร่วมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว​หรือจาคุกไม่เกินห้าปี​หรือท้งปรับท้งจา”​
�
ั
�
�
ั
(7)​ ประมวลกฎหมายอาญา​มาตรา​33​บัญญัติว่า ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
​​ ​ “ในการริบทรัพย์สิน​นอกจากศาลจะมีอ�านาจริบตามกฎหมายที่บัญญัติไว้​โดยเฉพาะแล้ว​ให้ศาลมีอ�านาจสั่งให้ริบทรัพย์สินดังต่อไปนี้อีกด้วย​คือ​
​​ ​ (1)​ ทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้​หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระท�าความผิด ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
​​ หรือ ​ (2)​ ทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้มาโดยได้กระท�าความผิด​เว้นแต่ทรัพย์สินเหล่านี้เป็นทรัพย์สินของผู้อื่นซึ่งมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระท�าความผิด”​​
(8)​ ค�าพิพากษาศาลฎีกา​ที่​1260/2512​ศาลลงโทษจ�าเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร​(ฉบับที่​13)​พ.ศ.​2499​มาตรา​4​(คือ​มาตรา​27​ทวิ)​ฐานพาเอาของที่รู้​
ึ
�
ั
ึ
ี
ึ
ึ
ี
ึ
​​ อยู่แล้วว่าเป็นของนาเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่เสียภาษีด้วยการพาจากท่หน่งไปยังอีกท่หน่งน้น​เป็นความผิดข้นอีกชนิดหน่ง​ซ่งเป็นคนละอย่างกับความ​
​​ ผิดฐานน�าสินค้าเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่เสียภาษี​ตามพระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2467​มาตรา​27​ซึ่งมีบัญญัติให้ลงโทษไว้แต่เดิม​และมีมาตรา​32​ ​
ี
ั
ั
ึ
�
​​ เป็นบทบัญญัติให้ริบของกลางในความผิดฐานน้น​ฉะน้น​มาตรา​32​ซ่งเป็นบทบัญญัติให้ริบของกลางท่นาเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่เสียภาษ​จึงมิใช่เป็นบท​
ี
​​ ริบทรัพย์ในความผิดตามมาตรา​27​ทวิ​เพราะเป็นความผิดคนละอย่าง​การริบทรัพย์ตามมาตรา​27​ทวิ​มิได้มีบัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติศุลกากร​จึงอยู่ใน​
​​ บังคับแห่งหลักท่วไป​ว่าด้วยการริบทรัพย์ตามท่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญามาตรา​33​เม่อการริบทรัพย์​ในกรณีแห่งความของจาเลยเป็นไปตามประมวล​
�
ี
ั
ื
​​ กฎหมายอาญามาตรา​33​แล้ว​การขอทรัพย์ของกลางในคดีนี้​ผู้ร้องก็ย่อมร้องขอคืนได้ภายใน​1​ปี​นับแต่วันคดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา​ ​
​​ 36​ด้วย ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
(9)​ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์​มาตรา​1327​วรรคแรก​บัญญัติว่า ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
​​ ​ “ภายในบังคับแห่งกฎหมายอาญา​กรรมสิทธ์แห่งส่งใด​ๆ​ซ่งได้ใช้ในการกระทาผิด​หรือได้มาโดยการกระทาผิด​หรือเก่ยวกับการกระทาผิดโดยประการอ่น​
�
�
�
ื
ึ
ิ
ี
ิ
ั
ึ
​​ และได้ส่งไว้ในความรักษาของกรมในรัฐบาลน้น​ท่านว่าตกเป็นของแผ่นดิน​ถ้าเจ้าของมิได้เรียกเอาภายในหน่งปีนับแต่วันส่งหรือถ้าได้ฟ้องคดีอาญาต่อศาลแล้ว​
​​ นับแต่วันที่ค�าพิพากษาถึงที่สุด​แต่ถ้าไม่ทราบตัวเจ้าของ​ท่านให้ผ่อนเวลาออกไปเป็นห้าปี”