Page 376 - หนังสืออัยการ_พิเศษ 87

ิ
340 อััยการนิเทศฉบัับัพิิเศษ อั​ยการ​นิเทศ​ฉบับ​พิเศษ 519

​ 3. ข้อพิจารณา

ื
�
​ ​ ส�านักงานอัยการสูงสุดพิจารณาแล้ว​เม่อเจ้าพนักงานฝ่ายปกครองหรือตารวจได้จับกุมผู้ต้องหา​
ี
ึ
�
ในข้อหาซ้อหรือรับไว้ด้วยประการใด​ๆ​ซ่งของอันตนรู้ว่านาเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเล่ยงข้อจากัด​
ื
�
ี
ิ
�
ตามมาตรา​27​ทว​แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​เจ้าพนักงานผู้จับมีอานาจยึดส่งของต่าง​ๆ​ท่อาจใช้เป็น​
ิ
ี
ิ
�
พยานหลักฐานได้เป็นของกลางจนกว่าคดีถึงท่สุด​หรือจนกว่าไม่มีความจาเป็นต้องใช้ส่งของดังกล่าวเป็นพยาน​
หลักฐานอีกต่อไป​เว้นแต่ศาลจะสั่งเป็นอย่างอื่น ​หรือเป็นกรณีที่เป็นสิ่งของที่ไม่อาจคืนแก่เจ้าของได้​เช่น​เป็น​
​(1)
ทรัพย์ที่มีไว้เป็นความผิด​ต่อมาเมื่อพนักงานอัยการมีค�าสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องผู้ต้องหาดังกล่าวแล้ว​พนักงานอัยการ
ี
จะแจ้งให้ปฏิบัติเก่ยวกับของกลางดังกล่าว​ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา​มาตรา​85​ระเบียบ​
�
ึ
�
กรมอัยการว่าด้วยการดาเนินคดีอาญาของพนักงานอัยการ​พ.ศ.​2528​ข้อ​40 ​ซ่งเจ้าพนักงานที่ยึดมีอานาจหน้าท ี ่
(2)
ี
พิจารณาจัดการกับของกลางดังกล่าวให้เป็นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา​มาตรา​85​การท่พนักงาน
�
ี
ี
อัยการบางท้องท่ได้มีหนังสือแจ้งให้ปฏิบัติเก่ยวกับของกลางนอกเหนือไปจากท่กาหนดไว้ในระเบียบดังกล่าว​
ี
ย่อมเป็นเพียงข้อแนะน�าประกอบการพิจารณาสั่งการของเจ้าพนักงานที่ยึดของกลางไว้เท่านั้น
​ ​ พระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​ได้บัญญัติให้การน�าของเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยง
อากร​ข้อห้าม​หรือข้อจ�ากัดเป็นความผิดตามมาตรา​27 ซึ่งการกระท�าความผิดตามมาตรา​27​ดังกล่าว​พระราช
(3)​​
ี
บัญญัติน้ได้บัญญัติให้อานาจศาลในการริบของท่ยังมิได้เสียค่าภาษีหรือท่ต้องจากัด​หรือต้องห้ามน้นด้วย ​และให้
ี
ี
�
�
ั
(4)
อ�านาจพนักงานศุลกากร​พนักงานฝ่ายปกครอง​หรือต�ารวจยึดของที่จะพึงต้องริบดังกล่าวในเวลาใด​และที่ใด​ๆ​
ก็ได้​และถ้าเจ้าของหรือผู้มีสิทธิไม่มายื่นค�าร้องเรียนเอาของภายในก�าหนด​ให้ถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีเจ้าของ​และให้​
ิ
�
�
ี
ื
ตกเป็นของแผ่นดน ​ต่อมาได้มีการบัญญัติฐานความผิด​การช่วยซ่อนเร้น​ช่วยจาหน่าย​ช่วยพาเอาไปเสย​ซ้อรับจาน�า​ ​
(5)
(1)​ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา​มาตรา​85​บัญญัติว่า ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
​​ ​ “เจ้าพนักงานผู้จับหรือรับตัวผู้ถูกจับไว้​มีอ�านาจค้นตัวผู้ต้องหาและยึดสิ่งของต่าง​ๆ​ที่อาจใช้เป็นพยานหลักฐานได้​​​ ​ ​
​​ ​ การค้นนั้นจักต้องท�าโดยสุภาพ​ถ้าค้นผู้หญิงต้องให้หญิงอื่นเป็นผู้ค้น ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
​​ ​ สิ่งของใดที่ยึดไว้​เจ้าพนักงานมีอ�านาจยึดไว้จนกว่าคดีถึงที่สุด​เมื่อเสร็จคดีแล้วก็ให้คืนแก่ผู้ต้องหาหรือแก่ผู้อื่น​ซึ่งมีสิทธิเรียกร้องขอคืนสิ่งของนั้น​
​​ เว้นแต่ศาลจะสั่งเป็นอย่างอื่น” ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
(2)​ ระเบียบกรมอัยการว่าด้วยการด�าเนินคดีอาญาของพนักงานอัยการ​พ.ศ.​2528​ข้อ​40​ก�าหนดว่า ​ ​ ​ ​ ​ ​
ี
ี
​​ ​ “ส�านวนการสอบสวนท่พนักงานอัยการส่งไม่ฟ้อง​พนักงานอัยการจะต้องแจ้งให้ปฏิบัติเก่ยวกับของกลาง​ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ​
ั
​​ อาญา​มาตรา​85” ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
(3)​ พระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​มาตรา​27​บัญญัติว่า ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
�
�
ี
​​ ​ “ผู้ใดนาหรือพาของท่ยังมิได้เสียค่าภาษ​ หรือของต้องจากัด​ หรือของต้องห้าม​ หรือยังมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องเข้ามาในพระราช​
ี
้
ี
ี
�
ี
ี
​​ อาณาจักรสยามก็ด​ หรือท่ส่งหรือพาของเช่นว่าน​ ออกไปนอกพระราชอาณาจักรก็ด​ หรือช่วยเหลือด้วยประการใด​ ๆ​ ในการนาของเช่นว่าน​ ้ ี
ึ
ั
ี
�
​​ เข้ามา​ หรือส่งออกไปก็ด​ หรือย้ายถอนไป​ หรือช่วยเหลือให้ย้ายถอนไปซ่งของดังกล่าวน้น​ จากเรือกาปั่น​ ท่าเทียบเรือ​ โรงเก็บสินค้า​ คลังสินค้า​
�
ั
ื
้
ี
้
ี
ี
​​ ที่มั่นคง​หรือโรงเก็บของ​โดยไม่ได้รับอนุญาตก็ด​หรือให้ท่อาศัยเก็บ​หรือเก็บ​หรือซ่อนของเช่นว่าน​หรือยอม​หรือจัดให้ผู้อ่นทาการเช่นว่านนก็ด​ ี ​
ั
ี
ี
ี
ี
�
​​ หรือเก่ยวข้องด้วยประการใด​ๆ​ในการขนหรือย้ายถอนหรือกระทาอย่างใดแก่ของเช่นว่าน้นก็ด​หรือเก่ยวข้องด้วยประการใด​ๆ​ในการหลีกเล่ยง​หรือ​
​​ พยายามหลีกเล่ยงการเสียค่าภาษีศุลกากร​ หรือในการหลีกเล่ยง​ หรือพยายามหลีกเล่ยงบทกฎหมายและข้อจากัดใด​ ๆ​ อันเก่ยวแก่การนาของเข้า​
�
ี
ี
�
ี
ี
ึ
ี
​​ ส่งของออก​ขนของข้น​เก็บของในคลังสินค้า​และการส่งมอบของ​โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท่จะต้องเสีย​
ี
ั
ั
ึ
ี
​​ ส�าหรับของน้น​ๆ​ก็ดี​หรือหลีกเล่ยงข้อห้าม​หรือข้อจากัดอันเก่ยวแก่ของน้นก็ด​ส�าหรับความผิดคร้งหน่ง​ๆ​ให้ปรับเป็นเงินส่เท่าราคาของ​ซ่งได้รวม​
ั
ี
�
ี
ึ
​​ ค่าอากรเข้าด้วยแล้ว​หรือจ�าคุกไม่เกินสิบปี​หรือทั้งปรับทั้งจ�า” ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
(4)​ พระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​มาตรา​32​บัญญัติว่า ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
​​ ​ “เรือชนิดใด​ๆ​อันมีระวางบรรทุกไม่เกินสองร้อยห้าสิบตันก็ดี​รถ​เกวียน​ยานพาหนะ​หีบ​หรือภาชนะอื่นใดก็ดี​หากใช้ในการย้ายถอนซ่อนเร้นหรือ​
​​ ขนของท่ยังมิได้เสียค่าภาษ​หรือท่ต้องจากัด​หรือต้องห้าม​ท่านว่าให้ริบเสียส้น​และถ้ามีของอ่นรวมอยู่ในหีบห่อ​หรือภาชนะอ่น​หรือในรถ​เกวียน​ยานพาหนะ​ ​
ื
ี
ี
ี
ื
ิ
�
​​ อันปรากฏว่ามีของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี​หรือที่ต้องจ�ากัด​หรือต้องห้ามนั้นด้วยไซร้​ท่านว่าให้ริบของนั้น​ๆ​เสียด้วยดุจกัน” ​ ​ ​
(5)​ พระราชบัญญัติศุลกากร​พ.ศ.​2469​มาตรา​24​บัญญัติว่า ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​
​​ ​ “สิ่งใด​ๆ​อันจะพึงต้องริบตามพระราชบัญญัตินี้​พนักงานศุลกากร​พนักงานฝ่ายปกครอง​หรือต�ารวจ​มีอ�านาจยึดในเวลาใด​ๆ​และ​ณ​ที่ใด​ๆ​ก็ได้​ ​
�
�
ิ
ื
ั
�
ื
�
ี
​​ ส่งท่ยึดไว้น้น​ถ้าเจ้าของหรือผู้มีสิทธิไม่มาย่นคาร้องเรียนเอาภายในกาหนดหกสิบวันสาหรับยานพาหนะท่ใช้ในการกระทาผิด​สามสิบวันสาหรับส่งอ่น​นับแต่​
�
ี
ิ
​​ วันที่ยึดให้ถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีเจ้าของ​และให้ตกเป็นของแผ่นดิน” ​ ​ ​ ​ ​ ​ ​