Page 746 - หนังสืออัยการ_พิเศษ 87

ิ
694 อััยการนิเทศฉบัับัพิิเศษ

ที่
อส(สฝ
ป
ที่ อส(สฝปผ.) ๐๐18 / ว 19 .) ๐๐18 / ว 19 สำนักงานอัยการสูงสุด สำนักงานอัยการสูงสุด
ผ
สำนักงานอัยการสูงสุด
ที่ อส(สฝปผ.) ๐๐18 / ว 19
ที่ อส(สฝปผ.) ๐๐18 / ว 19 สำนักงานอัยการสูงสุด
ถนนรัชดาภิเษก กรุงเทพฯ 10900
ถนนรัชดาภิเษก กรุงเทพฯ 10900
ถนนรัชดาภิเษก กรุงเทพฯ 10900
ถนนรัชดาภิเษก กรุงเทพฯ 10900
17 มก
17 มกราคม 2548 ราคม 2548
17 มกราคม 2548
17 มกราคม 2548
เรื่อง การบรรยายฟองของพนักงานอัยการ
เรื่อง การบรรยายฟองของพนักงานอัยการ
เรื่อง การบรรยายฟองของพนักงานอัยการ
เรื่อง การบรรยายฟองของพนักงานอัยการ
เรียน รองอัยการสูงสุด ผูตรวจราชการอัยการ อธิบดีอัยการฝาย อธิบดีอัยการเขต อัยการพิเศษฝ
เรียน รองอัยการสูงสุด ผูตรวจราชการอัยการ อธิบดีอัยการฝาย อธิบดีอัยการเขต อัยการพิเศษฝาย เลขานุการาย เลขานุการ
เรียน รองอัยการสูงสุด ผูตรวจราชการอัยการ อธิบดีอัยการฝาย อธิบดีอัยการเขต อัยการพิเศษฝาย เลขานุการ
เรียน รองอัยการสูงสุด ผูตรวจราชการอัยการ อธิบดีอัยการฝาย อธิบดีอัยการเขต อัยการพิเศษฝาย เลขานุการ
อัยการสูงสุด ผูอํานวยการสถาบันกฎหมายอาญา อัยการจังหวัด และผูอํานวยการสำนักงานอํานวยการ
อัยการสูงสุด ผูอํานวยการสถาบันกฎหมายอาญา อัยการจังหวัด และผูอํานวยการสำนักงานอํานวยการ
อัยการสูงสุด ผูอํานวยการสถาบันกฎหมายอาญา อัยการจังหวัด และผูอํานวยการสำนักงานอํานวยการ
อัยการสูงสุด ผูอํานวยการสถาบันกฎหมายอาญา อัยการจังหวัด และผูอํานวยการสำนักงานอํานวยการ
่
ี
สิ่งทสงมาดวย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1520/2547
สิ่งทสงมาดวย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1520/2547
ี
่
สิ่งทสงมาดวย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1520/2547
่
ี
่
ี
สิ่งทสงมาดวย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1520/2547
ดวยไดมคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1520/2547 คดีระหวาง พนักงานอัยการจังหวัดตรัง โจทก
ดวยไดมคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1520/2547 คดีระหวาง พนักงานอัยการจังหวัดตรัง โจทก
ี
ี
ี
ดวยไดมคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1520/2547 คดีระหวาง พนักงานอัยการจังหวัดตรัง โจทก
ดวยไดมคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1520/2547 คดีระหวาง พนักงานอัยการจังหวัดตรัง โจทก
ี
นายทว หรือตุด ทองแกว กับพวกรวม 2 คน จำเลย เรื่องความผิดตอชีวิต ความผิดตอพระราชบัญญัติอาวุธปนฯ
ี
ี
นายทว หรือตุด ทองแกว กับพวกรวม 2 คน จำเลย เรื่องความผิดตอชีวิต ความผิดตอพระราชบัญญัติอาวุธปนฯ
ี
นายทว หรือตุด ทองแกว กับพวกรวม 2 คน จำเลย เรื่องความผิดตอชีวิต ความผิดตอพระราชบัญญัติอาวุธปนฯ
ี
นายทว หรือตุด ทองแกว กับพวกรวม 2 คน จำเลย เรื่องความผิดตอชีวิต ความผิดตอพระราชบัญญัติอาวุธปนฯ
ลหุโทษ วินิจฉัยวา พยานหลักฐานโจทกรับฟงไดวาจำเลยที่ 1 เปนผูใชจางวานให นายพา ไมทราบนามสกุลกับพวก
ลหุโทษ วินิจฉัยวา พยานหลักฐานโจทกรับฟงไดวาจำเลยที่ 1 เปนผูใชจางวานให นายพา ไมทราบนามสกุลกับพวก
ลหุโทษ วินิจฉัยวา พยานหลักฐานโจทกรับฟงไดวาจำเลยที่ 1 เปนผูใชจางวานให นายพา ไมทราบนามสกุลกับพวก
ลหุโทษ วินิจฉัยวา พยานหลักฐานโจทกรับฟงไดวาจำเลยที่ 1 เปนผูใชจางวานให นายพา ไมทราบนามสกุลกับพวก

ฆาผูตายโดยไตรตรองไวกอน แตคดีนี้โจทกฟองวาจำเลยที่ 1 รวมกันกระทำความผิด ขอเท็จจริงที่ปรากฏในทาง

ฆาผูตายโดยไตรตรองไวกอน แตคดีนี้โจทกฟองวาจำเลยที่ 1 รวมกันกระทำความผิด ขอเท็จจริงที่ปรากฏในทาง
ฆาผูตายโดยไตรตรองไวกอน แตคดีนี้โจทกฟองวาจำเลยที่ 1 รวมกันกระทำความผิด ขอเท็จจริงที่ปรากฏในทาง


ฆาผูตายโดยไตรตรองไวกอน แตคดีนี้โจทกฟองวาจำเลยที่ 1 รวมกันกระทำความผิด ขอเท็จจริงที่ปรากฏในทาง
พิจารณาจึงแตกตางกับขอเท็จจริงดังกลาวในฟองในขอสาระสำคัญอยางมากตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
พิจารณาจึงแตกตางกับขอเท็จจริงดังกลาวในฟองในขอสาระสำคัญอยางมากตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
พิจารณาจึงแตกตางกับขอเท็จจริงดังกลาวในฟองในขอสาระสำคัญอยางมากตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
พิจารณาจึงแตกตางกับขอเท็จจริงดังกลาวในฟองในขอสาระสำคัญอยางมากตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
ความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง ดังนี้ จะลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานรวมกันกระทำความผิดไมได แตการที่จำเลย
ความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง ดังนี้ จะลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานรวมกันกระทำความผิดไมได แตการที่จำเลย
ความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง ดังนี้ จะลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานรวมกันกระทำความผิดไมได แตการที่จำเลย
ความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง ดังนี้ จะลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานรวมกันกระทำความผิดไมได แตการที่จำเลย

ที่ 1 นำอาวุธปนที่ซอนไวมามอบใหนายพาไปยิงผูตาย และหลังเกิดเหตุจำเลยที่ 1 รับอาวุธปนจากนายพาแลว กนายพาแลว

ที่ 1 นำอาวุธปนที่ซอนไวมามอบใหนายพาไปยิงผูตาย และหลังเกิดเหตุจำเลยที่ 1 รับอาวุธปนจา
ที่ 1 นำอาวุธปนที่ซอนไวมามอบใหนายพาไปยิงผูตาย และหลังเกิดเหตุจำเลยที่ 1 รับอาวุธปนจากนายพาแลว

ที่ 1 นำอาวุธปนที่ซอนไวมามอบใหนายพาไปยิงผูตาย และหลังเกิดเหตุจำเลยที่ 1 รับอาวุธปนจากนายพาแลว

นำไปซอนไวในปาละเมาะ เปนการใหความสะดวกในการที่ผูอื่นกระทำความผิด จึงเปนความผิดฐานเปนผูสนับสนุน
นำไปซอนไวในปาละเมาะ เปนการใหความสะดวกในการที่ผูอื่นกระทำความผิด จึงเปนความผิดฐานเปนผูสนับสนุน
นำไปซอนไวในปาละเมาะ เปนการใหความสะดวกในการที่ผูอื่นกระทำความผิด จึงเปนความผิดฐานเปนผูสนับสนุน
นำไปซอนไวในปาละเมาะ เปนการใหความสะดวกในการที่ผูอื่นกระทำความผิด จึงเปนความผิดฐานเปนผูสนับสนุน
ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ซึ่งศาลฎีกาแกไขเสียใหถูกตองไดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ จารณาความ
ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ซึ่งศาลฎีกาแกไขเสียใหถูกตองไดตามประมวลกฎหมายวิธีพิ
ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ซึ่งศาลฎีกาแกไขเสียใหถูกตองไดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ
ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ซึ่งศาลฎีกาแกไขเสียใหถูกตองไดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ
อาญา มาตรา 195 วรรคสอง 225 พิพากษาแกเปนวาจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา
อาญา มาตรา 195 วรรคสอง 225 พิพากษาแกเปนวาจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา
อาญา มาตรา 195 วรรคสอง 225 พิพากษาแกเปนวาจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา
อาญา มาตรา 195 วรรคสอง 225 พิพากษาแกเปนวาจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา
289 (4) ประกอบดวยมาตรา 86 รายละเอียดปรากฏตามสำเนาคำพิพากษาฎีกาทสงมาพรอมกับหนังสือนี้
่
289 (4) ประกอบดวยมาตรา 86 รายละเอียดปรากฏตามสำเนาคำพิพากษาฎีกาทสงมาพรอมกับหนังสือนี้
ี
่
ี
289 (4) ประกอบดวยมาตรา 86 รายละเอียดปรากฏตามสำเนาคำพิพากษาฎีกาทสงมาพรอมกับหนังสือนี้
ี
่
ี
289 (4) ประกอบดวยมาตรา 86 รายละเอียดปรากฏตามสำเนาคำพิพากษาฎีกาทสงมาพรอมกับหนังสือนี้
่
สำนักงานอัยการสูงสุดพิจารณาแลว เห็นวา เรื่องนี้เคยมีคำพิพากษาของศาลฎีกาโดย
สำนักงานอัยการสูงสุดพิจารณาแลว เห็นวา เรื่องนี้เคยมีคำพิพากษาของศาลฎีกาโดย
สำนักงานอัยการสูงสุดพิจารณาแลว เห็นวา เรื่องนี้เคยมีคำพิพากษาของศาลฎีกาโดย
สำนักงานอัยการสูงสุดพิจารณาแลว เห็นวา เรื่องนี้เคยมีคำพิพากษาของศาลฎีกาโดย
ที่ประชุมใหญวางหลักไวเปนบรรทัดฐานแลว 2 เรื่อง คือ คำพิพากษาฎีกาที่ 237/2516 (ประชุมใหญ) และ ุมใหญ) และ
ที่ประชุมใหญวางหลักไวเปนบรรทัดฐานแลว 2 เรื่อง คือ คำพิพากษาฎีกาที่ 237/2516 (ประช
ที่ประชุมใหญวางหลักไวเปนบรรทัดฐานแลว 2 เรื่อง คือ คำพิพากษาฎีกาที่ 237/2516 (ประชุมใหญ) และ
ที่ประชุมใหญวางหลักไวเปนบรรทัดฐานแลว 2 เรื่อง คือ คำพิพากษาฎีกาที่ 237/2516 (ประชุมใหญ) และ
ี
คำพิพากษาที่ 2954/2529 (ประชุมใหญ) และตอมาไดมคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยตามแนวฎีกาประชุมใหญ ประชุมใหญ 
คำพิพากษาที่ 2954/2529 (ประชุมใหญ)

 และตอมาไดมคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยตามแนวฎีกา
ี
คำพิพากษาที่ 2954/2529 (ประชุมใหญ) และตอมาไดมคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยตามแนวฎีกาประชุมใหญ
ี


คำพิพากษาที่ 2954/2529 (ประชุมใหญ) และตอมาไดมคำพิพากษาฎีกาวินิจฉัยตามแนวฎีกาประชุมใหญ  
ี
ดังกลาวจำนวนมาก ซึ่งนอกจากขอเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาแตกตางกับขอเท็จจริง
ดังกลาวจำนวนมาก ซึ่งนอกจากขอเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาแตกตางกับขอเท็จจริงที่ปรากฏในฟอง รากฏในฟอง
ที่ป

ดังกลาวจำนวนมาก ซึ่งนอกจากขอเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาแตกตางกับขอเท็จจริงที่ปรากฏในฟอง
ดังกลาวจำนวนมาก ซึ่งนอกจากขอเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาแตกตางกับขอเท็จจริงที่ปรากฏในฟอง 

ในสาระสำคัญตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสอง ตามแนวคำพิพากษาฎีกา
ในสาระสำคัญตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสอง ตามแนวคำพิพากษาฎีกา
ในสาระสำคัญตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสอง ตามแนวคำพิพากษาฎีกา
ในสาระสำคัญตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสอง ตามแนวคำพิพากษาฎีกา
ดังกลาวขางตนแลว ยังถือวาขอเท็จจริงที่โจ
ทกสืบไดเปนขอเท็จจริงที่โจทกมิไดประสงคใหลงโทษจำเล

ดังกลาวขางตนแลว ยังถือวาขอเท็จจริงที่โจทกสืบไดเปนขอเท็จจริงที่โจทกมิไดประสงคใหลงโทษจำเลยที่ 1 ตามที่ ยที่ 1 ตามที่
ดังกลาวขางตนแลว ยังถือวาขอเท็จจริงที่โจทกสืบไดเปนขอเท็จจริงที่โจทกมิไดประสงคใหลงโทษจำเลยที่ 1 ตามที่



ดังกลาวขางตนแลว ยังถือวาขอเท็จจริงที่โจทกสืบไดเปนขอเท็จจริงที่โจทกมิไดประสงคใหลงโทษจำเลยที่ 1 ตามที่

ไดความเพราะโจทกไมไดกลาวหาในฟองวาจำเลยที่ 1 เปนผูใชใหผูอื่นกระทำความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา

ไดความเพราะโจทกไมไดกลาวหาในฟองวาจำเลยที่ 1 เปนผูใชใหผูอื่นกระทำความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา


ไดความเพราะโจทกไมไดกลาวหาในฟองวาจำเลยที่ 1 เปนผูใชใหผูอื่นกระทำความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา

ไดความเพราะโจทกไมไดกลาวหาในฟองวาจำเลยที่ 1 เปนผูใชใหผูอื่นกระทำความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา 84 มาในฟองดวย ตามนัยฎีกาที่ 474/2516 คดีนี้ พนักงานอัยการบรรยายฟองแตเพียงวาจำเลยที่ 1
มาตรา 84 มาในฟองดวย ตามนัยฎีกาที่ 474/2516 คดีนี้ พนักงานอัยการบรรยายฟองแตเพียงวาจำเลยที่ 1
มาตรา 84 มาในฟองดวย ตามนัยฎีกาที่ 474/2516 คดีนี้ พนักงานอัยการบรรยายฟองแตเพียงวาจำเลยที่ 1
มาตรา 84 มาในฟองดวย ตามนัยฎีกาที่ 474/2516 คดีนี้ พนักงานอัยการบรรยายฟองแตเพียงวาจำเลยที่ 1
ิสะเกษ หรือขิกขำ และบุตร
และที่ 2 กับพวกที่ยังจับกุมตัวไมไดเปนตัวการใชอาวุธยิงโดยเจตนาฆา นางวาสนา
และที่ 2 กับพวกที่ยังจับกุมตัวไมไดเปนตัวการใชอาวุธยิงโดยเจตนาฆา นางวาสนา สะเกษ หรือขกขำ และบุตร
ิ
และที่ 2 กับพวกที่ยังจับกุมตัวไมไดเปนตัวการใชอาวุธยิงโดยเจตนาฆา นางวาสนา สะเกษ หรือขกขำ และบุตร
และที่ 2 กับพวกที่ยังจับกุมตัวไมไดเปนตัวการใชอาวุธยิงโดยเจตนาฆา นางวาสนา สะเกษ หรือขกขำ และบุตร
ิ
โดยไตรตรองไวกอนและอาง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เปนบทประกอบการลงโทษ โดยมไดบรรยายฟองวา

ิ
 โดยไตรตรองไวกอนและอาง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เปนบทประกอบการลงโทษ โดยมิไดบรรยายฟองวา
โดยไตรตรองไวกอนและอาง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เปนบทประกอบการลงโทษ โดยมไดบรรยายฟองวา
ิ


โดยไตรตรองไวกอนและอาง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เปนบทประกอบการลงโทษ โดยมไดบรรยายฟองวา
ิ


จำเลยที่ 1 ได รวมกระทำความผิดโดยใชจางวานใหผูอื่นกระทำความผิดฐานฆาผูอื่น หรือรวมกระทำ
จำเลยที่ 1 ได รวมกระทำความผิดโดยใชจางวานใหผูอื่นกระทำความผิดฐานฆาผูอื่น หรือรวมกระทำความผิดดวย ความผิดดวย
จำเลยที่ 1 ได รวมกระทำความผิดโดยใชจางวานใหผูอื่นกระทำความผิดฐานฆาผูอื่น หรือรวมกระทำความผิดดวย
จำเลยที่ 1 ได รวมกระทำความผิดโดยใชจางวานใหผูอื่นกระทำความผิดฐานฆาผูอื่น หรือรวมกระทำความผิดดวย
การกอใหผูอื่นกระทําความผิดโดยการใชจางวานใหฆาผูอื่น อันเปนองคประกอบความผิดฐานผูใช
การกอใหผูอื่นกระทําความผิดโดยการใชจางวานใหฆาผูอื่น อันเปนองคประกอบความผิดฐานผูใช ตามประมวล ตามประมวล
การกอใหผูอื่นกระทําความผิดโดยการใชจางวานใหฆาผูอื่น อันเปนองคประกอบความผิดฐานผูใช ตามประมวล
การกอใหผูอื่นกระทําความผิดโดยการใชจางวานใหฆาผูอื่น อันเปนองคประกอบความผิดฐานผูใช ตามประมวล
กฎหมายอาญามาตรา 84 และคําขอทายคําฟองมีไดอางประมวลกฎหมายอาญามาตรา 84 มาในฟองดวย มาในฟองดวย
กฎหมายอาญามาตรา 84 และคําขอทายคําฟองมีไดอางประมวลกฎหมายอาญามาตรา 84
กฎหมายอาญามาตรา 84 และคําขอทายคําฟองมีไดอางประมวลกฎหมายอาญามาตรา 84 มาในฟองดวย
กฎหมายอาญามาตรา 84 และคําขอทายคําฟองมีไดอางประมวลกฎหมายอาญามาตรา 84 มาในฟองดวย
เปนเหตุใหศาลลงโทษฐานเปนผูใชให
เปนเหตุใหศาลลงโทษฐานเปนผูใชให
เปนเหตุใหศาลลงโทษฐานเปนผูใชให
เปนเหตุใหศาลลงโทษฐานเปนผูใชให
/ผูอื่นกระทำ... /ผูอื่นกระทำ...
/ผูอื่นกระทำ...
/ผูอื่นกระทำ...